De oase Farafra

De grootste, de dunst bevolkte

Farafra is de op een na grootste bewoonde depressie van Egypte, ongeveer 200 km van noord naar zuid en 90 km van oost naar west, inclusief satellietoases zoals Abu Minqar. Het is ook de dunst bevolkte van de oases in de Westelijke Woestijn. Het Egyptische toeristenbureau presenteert haar als vertrekpunt om de Westelijke Woestijn te verkennen; de belangrijkste reden om te komen is de Witte Woestijn, op de drempel.

Het stadje Qasr el-Farafra bekijkt u in een ochtend:

• De qasr, de oude vesting van ongebakken klei die afbrokkelt op een heuvelrug ten zuiden van de stad. Ze dateert uit de middeleeuwen en diende waarschijnlijk als versterkt pakhuis: een vrijwel vierkante ommuring met één poort, steegjes, voorraadkamers en een cisterne van 15 meter diep.
• Het museum van Badr Abd el-Moghni, een kunstenaar uit de oase, geboren in 1958, die zijn beeldhouwwerk en schilderijen toont in een gebouw van ongebakken klei.
• De tuinen, beplant met palm-, citrus-, abrikozen-, johannesbrood- en olijfbomen.
• Ain Bisai, op een tiental kilometer, een Romeinse site met vestingwerken en graven.

Aan het eind van de dag biedt de warme bron van Bir Sitta, “put nr. 6”, een bad van ongeveer 40 °C in zwavelhoudend water. Het toeristenbureau raadt aan bij zonsondergang of na het donker te gaan.

De Witte Woestijn vanaf haar drempel

Farafra is de oase die het dichtst bij de grote formaties van de Witte Woestijn ligt. Het park wordt per 4x4 (terreinwagen met vierwielaandrijving) verkend langs verscheidene gemarkeerde sporen die van de weg Bahariya-Farafra vertrekken. Het langste maakt een lus van ongeveer 65 km ten oosten van de weg; in de eerste twee kilometer passeert het de rotsen van el-Qayem, “de tenten”, en el-Ghurab, “de paddenstoelen”. Een ander spoor, ten westen van de weg, leidt naar el-Babein, “de twee poorten”. Verder naar het noorden zijn de gouden zandduinen van de Agabat-vallei gemaakt om te springen en te glijden.

Ten noordwesten van Farafra bewaren Wadi el-Obeiyid en de “Verborgen Vallei” sporen van landbouw uit de steentijd, van vóór 5000 v.Chr., en een grot met rotsgravures. Toegang is alleen mogelijk met officiële toestemming, een escorte en een stevige terreinwagen; de organisator moet dat vooraf regelen.

Vergunningen en grenzen

Toeristen die de gebieden Farafra, Bahariya, Witte Woestijn en Zwarte Woestijn binnengaan, moeten vooraf een vergunning aanvragen en een officiële gids gebruiken. Een erkend bureau of een erkende gids wordt sterk aanbevolen, met veel water, voedsel en communicatiemiddelen. Het advies van uw ministerie voor Farafra staat in de tabel “Reisadvies” op deze pagina.

Voorbij deze driehoek, richting de Libische grens, wordt de woestijn uitdrukkelijk afgeraden. De grote expedities naar de Gilf el-Kebir, in de zuidwestelijke hoek van het land, vereisen militaire toestemming en vallen buiten dit kader.

Farafra op de oaserondrit

Farafra is het scharnier van de weg die Caïro via de oases met Luxor verbindt. Het ligt op 627 km van Caïro via Bahariya, waarvan 170 km tussen Bahariya en Farafra; de bus doet er ongeveer 5 uur over van Caïro naar Bawiti, en daarna 3 uur naar Farafra. Naar het zuiden loopt de moderne weg ongeveer 300 km naar Mut, de hoofdstad van Dakhla: ze maakt aan de westkant een bocht rond het hoger gelegen terrein dat de oude karavaanroute van 200 km in vier dagen overstak.

Sabaro raadt aan er twee afzonderlijke etappes van te maken, elk overdag, met auto en chauffeur: rijden in het donker buiten de steden is uitgesloten, en tankstations zijn schaars.

Om te overnachten heeft de stad enkele eenvoudige hotels; het Badawiya, van ongebakken klei, biedt chalets op twee niveaus en een zwembad, en organiseert woestijntochten.