Oaza Farafra

Największa i najmniej zaludniona

Farafra to druga co do wielkości zamieszkana depresja w Egipcie: około 200 km z północy na południe i 90 km ze wschodu na zachód, razem z oazami satelickimi, takimi jak Abu Minqar. To także najmniej zaludniona z oaz Pustyni Zachodniej. Egipskie biuro turystyczne przedstawia ją jako punkt wyjścia do poznawania Pustyni Zachodniej; głównym powodem przyjazdu jest Biała Pustynia, leżąca tuż obok.

Małe miasto Kasr el-Farafra można zwiedzić w jeden poranek:

• Kasr, stara twierdza z suszonej cegły, kruszejąca na grzbiecie na południe od miasta. Pochodzi ze średniowiecza i służyła zapewne jako ufortyfikowany magazyn: niemal kwadratowy obręb murów z jedną bramą, uliczki, spichrze i cysterna o głębokości 15 metrów.
• Muzeum Badra Abd el-Moghniego, artysty z oazy urodzonego w 1958 roku, który wystawia swoje rzeźby i obrazy w budynku z suszonej cegły.
• Ogrody, obsadzone palmami, cytrusami, morelami, drzewami świętojańskiego chleba i oliwkami.
• Ain Bisai, około dziesięciu kilometrów od miasta, rzymskie stanowisko z fortyfikacjami i grobowcami.

Pod koniec dnia gorące źródło Bir Sitta, „studnia nr 6”, oferuje kąpiel w wodzie siarkowej o temperaturze około 40 °C. Biuro turystyczne radzi wybrać się tam o zachodzie słońca lub po zmroku.

Biała Pustynia tuż za progiem

Farafra to oaza położona najbliżej wielkich formacji Białej Pustyni. Park przemierza się samochodem 4x4 (terenowym z napędem na cztery koła) kilkoma oznakowanymi szlakami, które odchodzą od drogi Baharija–Farafra. Najdłuższy tworzy pętlę o długości około 65 km na wschód od drogi; na pierwszych dwóch kilometrach mija skały el-Kajem, „namioty”, i el-Ghurab, „grzyby”. Inny szlak, na zachód od drogi, prowadzi do el-Babein, „dwóch bram”. Dalej na północ wydmy złotego piasku w dolinie Agabat zachęcają do skoków i zjazdów.

Na północny zachód od Farafry Wadi el-Obeiyid i „Ukryta Dolina” kryją ślady rolnictwa z epoki kamienia, sprzed 5000 roku p.n.e., oraz grotę z rytami naskalnymi. Wstęp jest możliwy wyłącznie z oficjalnym zezwoleniem, eskortą i solidnym pojazdem terenowym; organizator musi to załatwić z wyprzedzeniem.

Pozwolenia i ograniczenia

Turyści wjeżdżający na obszary Farafry, Bahariji, Białej Pustyni i Czarnej Pustyni muszą z wyprzedzeniem wystąpić o pozwolenie i podróżować z oficjalnym przewodnikiem. Zdecydowanie zaleca się uznaną agencję lub przewodnika, dużą ilość wody, żywność i środki łączności. Zalecenie Państwa ministerstwa dla Farafry podaje tabela „Porady dla podróżnych” na tej stronie.

Poza tym trójkątem, w stronę granicy z Libią, pustynia jest zdecydowanie odradzana. Wielkie wyprawy na płaskowyż Gilf el-Kebir, w południowo-zachodnim narożniku kraju, wymagają zezwolenia wojskowego i wykraczają poza te ramy.

Farafra na pętli oaz

Farafra to punkt zwrotny drogi łączącej Kair z Luksorem przez oazy. Leży 627 km od Kairu przez Bahariję, z czego 170 km przypada na odcinek Baharija–Farafra; autobus jedzie około 5 godzin z Kairu do Bawiti, a potem 3 godziny do Farafry. Na południe nowoczesna droga liczy około 300 km do Mut, głównego miasta Dachli: omija od zachodu wzniesienia, które dawny szlak karawanowy o długości 200 km pokonywał w cztery dni.

Sabaro radzi podzielić trasę na dwa osobne etapy, każdy pokonywany za dnia, samochodem z kierowcą: jazdę nocą poza miastami należy wykluczyć, a stacji benzynowych jest niewiele.

Na nocleg miasto ma kilka prostych hoteli; Badawiya, z suszonej cegły, oferuje dwupoziomowe domki i basen oraz organizuje wycieczki na pustynię.