Ain Sokhna en Galala

Het strand van Caïro

De inwoners van Caïro noemen het gewoon “Sokhna”. De Arabische naam betekent “de warme bron”. De stad ligt aan de westoever van de Golf van Suez, op ongeveer 55 km ten zuiden van Suez en 120 km ten oosten van Caïro, aan de voet van goudkleurige bergen. Vanuit het oosten van Caïro is het minder dan een uur rijden; vanuit het westen van de stad moet u langer rekenen.

Het is het weekendstrand van de hoofdstad. Langs zo’n 60 km kust liggen enkele hotels vooral tussen vakantiewoningen die Egyptische gezinnen huren of bezitten, wat Sokhna eerder de sfeer van een woonwijk geeft dan van een internationaal resort. Galala, een nieuwe badplaats tussen Ain Sokhna en Suez, verlengt de kust naar het noorden.

Voor een Europese reiziger voegt Sokhna twee of drie dagen zee toe aan het einde van een verblijf in Caïro, zonder te vliegen. U komt voor de rust, het zwemmen, het vissen vanaf een privéboot, waarbij de vangst daarna in de visrestaurants wordt bereid, en voor de dolfijnen, die u bij zonsondergang vanaf de kust of per boot kunt bekijken. Op het strand verkopen venters freska, een wafel gevuld met honing, noten of kokos, en venusschelpen met citroen.

De wind van de golf

De Golf van Suez is winderig: dezelfde wind laat de turbines van de windparken van Zafarana, verder naar het zuiden, draaien. Sokhna is een kitesurfplek geworden, met centra voor beginners en gevorderden.

Het klimaat is woestijnklimaat: de maximumtemperaturen in de zomer liggen rond 34 °C, de minimumtemperaturen in de winter dalen tot ongeveer 7 °C, en er valt ongeveer 22 mm regen per jaar. Sabaro raadt de lente en de herfst aan voor het strand; in de winter zijn de dagen mild maar de avonden koel.

De kloosters van de Oostelijke Woestijn

Op ongeveer 10 km ten zuiden van Zafarana, op de hellingen van de Gebel el-Qalaa el-Qibliya, staan twee Koptische kloosters op de voorlopige lijst (Tentative List) van het Werelderfgoed van UNESCO (Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur), de stap vóór een eventuele plaatsing op de lijst. Ze liggen op ongeveer 230 km ten zuidoosten van Caïro.

Sint-Antonius is het oudste klooster van Egypte. Antonius, geboren in 251, deed tegen het einde van de 3e eeuw afstand van zijn bezittingen om als kluizenaar te leven in een grot in de berg, waar hij in 356 stierf; hij is een van de grondleggers van het christelijke kloosterleven. Zijn leerlingen stichtten het klooster rond zijn grot. Achter een muur van meer dan 10 m hoog staat een heus dorp: kerk, kapellen, broodoven, molens, cellen en tuinen. De kerk, gebouwd boven het graf van de heilige, bewaart fresco’s uit de 13e eeuw: heiligen te paard, aartsengelen en de eerste patriarchen van Alexandrië. Vroeger kwam men er alleen binnen met een katrol, zoals in een vesting.

Sint-Paulus, iets meer naar het westen op dezelfde berg, is kleiner en minder verbouwd. Paulus, geboren in de Thebaïs omstreeks 225, vluchtte vanaf 249 voor de vervolgingen van keizer Decius en leefde volgens de overlevering zestig jaar als kluizenaar. Het klooster is gegroeid rond zijn graf, binnen een middeleeuwse ommuring; de kerk is bedekt met schilderingen uit de 18e eeuw, waaronder Sint-Joris, Sint-Theodorus en de aartsengel Michaël.

Sabaro raadt voor het bezoek kleding aan die armen en benen bedekt, en een hele dag vanuit Sokhna te rekenen. Reizen in het donker buiten de steden is uitgesloten: vertrek vroeg en wees terug vóór het donker.

Een haven van de farao’s

Lang vóór de vakantiewoningen was Ain Sokhna een haven. Een Frans-Egyptische missie, sinds 2001 geleid door het Franse Instituut voor Oosterse Archeologie (IFAO), de Universiteit van het Suezkanaal en de Sorbonne, heeft er een haven blootgelegd die met tussenpozen werd gebruikt in het Oude Rijk en opnieuw in het begin van het Middelrijk. Vanaf hier vertrokken expedities naar de turkoois- en kopermijnen van de Sinaï. In galerijen uitgehouwen aan de voet van de berg, een paar honderd meter van de kust, vonden archeologen in 2005 en 2007 twee gedemonteerde boten die tussen twee expedities waren opgeborgen en bewaard zijn gebleven als verkoolde planken.