Nuweiba, Taba i Abu Galum

Wybrzeże beduińskich obozów

Z Nuweiby do Taby droga biegnie wzdłuż Zatoki Akaba przez około 65 km, między morzem a pasmem gór w kolorze rdzy. Wzdłuż brzegu rozsiane są obozy i małe hotele, od najprostszych po bardziej komfortowe: chaty z liści palmowych lub bambusa stojące na piasku, kilka kroków od turkusowej wody. Wiele z tych obozów należy do Beduinów lub jest przez nich prowadzonych. Przykładem jest Basata, ekolodge otwarty w 1986 roku przy drodze do Taby.

Wieczorem spotyka się przy ognisku, przy opowieściach, poezji, muzyce i słodkiej herbacie z marmareyą, czyli górską szałwią, lub z habakiem, ziołem przypominającym miętę. Beduinki chodzą od obozu do obozu i sprzedają swoje rękodzieło.

Nuweiba to niewielkie miasto portowe, dawny postój pielgrzymów w drodze do Mekki i ziemia beduińskich plemion Tarabin i Muzeina. Okupowana przez Izrael po wojnie 1967 roku, rozwinęła się po wycofaniu się Izraela, wraz z budową portu. Dzieli się na trzy części: port, z którego odpływają promy do Jordanii, z kilkoma hotelami między miastem a nabrzeżami; Muzeinę, centrum z bankami, szpitalem i sklepami; oraz Tarabin, oddalony o około 3 km, z restauracjami na plaży.

Abu Galum, na południe od Nuweiby, przy drodze do Dahabu, jest obszarem chronionym od 1992 roku: 500 km² gór opadających do morza, raf koralowych i dolin, w których żyje koziorożec nubijski. Najczęściej dociera się tu z Dahabu, samochodem, a potem łodzią.

Nurkowanie z dala od komór

W Nuweibie niemal wszystkie miejsca nurkowe są dostępne z brzegu: samochód 4x4 dowozi nurków na miejsce, między zanurzeniami pije się beduińską herbatę lub kawę, a po południu wraca do hotelu. Ogrody twardych i miękkich koralowców są schronieniem dla krewetników, ryb kamiennych, a dla uważnych obserwatorów także żabnicowatych, koników morskich i nagoskrzelnych. Rafa Abou Lou Lou House odpowiada zarówno początkującym, jak i doświadczonym nurkom i służy jako stacja czyszczenia dla dużych ryb.

W Tabie do miejsc nurkowych dociera się głównie łodzią, do niektórych z plaży hotelowej. Morze jest tu zwykle spokojne i bez prądów, co czyni je dobrym miejscem do nauki; żyje tu rzadki gatunek żabnicowatych i kilka gatunków koników morskich. Najczęściej odwiedzane miejsca wyposażono w szesnaście boi cumowniczych; najbardziej znane to Wyspa Faraona i Fiord.

Zasada ostrożności. W Nuweibie i Tabie nie ma żadnej komory dekompresyjnej: w razie wypadku zagraniczny nurek jest ewakuowany do Ejlatu w Izraelu. Po stronie egipskiej najbliższa komora znajduje się w Dahabie. Dlatego Sabaro zaleca nurkowania bez obowiązkowych przystanków dekompresyjnych oraz ubezpieczenie, które wyraźnie obejmuje ewakuację medyczną do sąsiedniego kraju.

Taba, Wyspa Faraona i granica

Taba to ostatnie egipskie miasto na końcu zatoki, naprzeciwko Ejlatu. Po traktacie pokojowym z 1979 roku rościły sobie do niej prawa zarówno Izrael, jak i Egipt; międzynarodowa komisja arbitrażowa przyznała ją Egiptowi, a egipską flagę wciągnięto tu 19 marca 1989 roku. Część hoteli skupia Taba Heights, kurort około 20 km na południe. Okoliczne góry są obszarem chronionym od 1998 roku.

Wyspa Faraona leży około 250 m od brzegu, krótki rejs łodzią. Jej cytadela o wymiarach 65 m na 32,5 m kontrolowała przejście między trzema brzegami Zatoki Akaba. Krzyżowcy zbudowali tu twierdzę i ściągali okup od przepływających pielgrzymów; Saladyn zdobył ją w 1171 roku i kazał odbudować. Za murami, odrestaurowanymi w 1986 roku, można zwiedzić rezydencję gubernatora, trzysalowy hammam, meczet, cysterny wykute w skale, gołębnik pocztowy i warsztat grotów strzał datowany inskrypcją Saladyna. Od 2003 roku wyspa figuruje na liście informacyjnej światowego dziedzictwa UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury), co jest etapem poprzedzającym ewentualny wpis.

Granica. Taba leży na końcu linii Suez–Taba: na północ od tej linii podróże są odradzane; zalecenie Państwa ministerstwa podaje tabela „Porady dla podróżnych” na tej stronie. Przejście graniczne z Izraelem może zostać zamknięte bez uprzedzenia. Dla podróżnych, którzy wjeżdżają przez Tabę i pozostają w Tabie, opłata graniczna wynosi 20 dolarów amerykańskich; aby pojechać dalej w głąb Synaju, wynosi 120 dolarów, ze stemplem na maksymalnie 15 dni; kwoty te wzrastały kilkakrotnie od marca 2026 roku.

Organizacja pobytu

Dojazd. Sabaro organizuje przylot przez lotnisko w Szarm el-Szejk, około 170 km od Nuweiby, dwie godziny jazdy, za dnia: poruszanie się nocą poza miastami i miejscami turystycznymi należy wykluczyć. Bezpłatny stempel wydawany na lotnisku w Szarm el-Szejk obejmuje Nuweibę i Tabę na maksymalnie 15 dni. Na wybrzeżu zalecane są strzeżone hotele.

Wnętrze lądu. W górach kryją się gaje palmowe, oazy i źródła, a do ich odnalezienia potrzebny jest przewodnik. W zależności od Państwa ministerstwa północna część Synaju Południowego za drogą klasztor św. Katarzyny–Nuweiba, poza strefami przybrzeżnymi, może być odradzana (tabela „Porady dla podróżnych” na tej stronie): przed każdą wyprawą do kanionów lub oaz Sabaro prosi lokalnego usługodawcę o potwierdzenie trasy.

Przeprawa do Jordanii. Prom Nuweiba–Akaba przepływa zatokę szybką łodzią w około 1 h 30 min, plus godzina na zaokrętowanie; warto przyjechać dwie–trzy godziny wcześniej na formalności. Otwiera on drogę do Petry. W drodze powrotnej potrzebna jest zwykła wiza egipska, jeśli pobyt przekracza 15 dni lub obejmuje miejsca poza Synajem: 30 dolarów amerykańskich w Nuweibie, 35 dolarów w Taba Heights, dokąd również dopływa się z Akaby.

Ile dni. Trzy lub cztery noce wystarczą, by poczuć rytm obozów, spędzić dwa lub trzy poranki na nurkowaniu i odwiedzić Wyspę Faraona. Z Petrą należy doliczyć dwa dni.