Marrakesz, dolina Dadesu i Merzouga w 8 dni

Jedna droga podzielona na trzy

Merzouga leży około dziesięciu godzin jazdy samochodem od Marrakeszu, nieco ponad 550 km. Ta podróż nigdy nie pokonuje tej trasy jednym ciągiem. Dzieli ją na trzy etapy, każdy z własnym krajobrazem i noclegiem na końcu: Atlas Wysoki i jego gliniane wioski aż do Skoury, szlak kasb do wąwozu Dadesu, a potem gaje palmowe doliny Todry i Tafilaletu aż do wydm.

Podróż odbywa się samochodem z kierowcą. Niedoświadczonym kierowcom odradza się prowadzenie samochodu w Maroku, a jazdy nocą lepiej unikać. Kierowca, który zna drogę przez przełęcz i okolice ergu, pozwala też spokojnie podziwiać krajobraz.

Przebieg podróży

Dni 1 i 2: Marrakesz, z riadu w medynie

Lotnisko Marrakesz-Menara leży 15 minut od El Fenn. Samochód zatrzymuje się przy Bab el Ksour, a wejście do riadu jest kilka metrów dalej. Te dwie noce to czas na jedną medynę: pierwszego wieczoru plac Dżami al-Fana oglądany z tarasu na dachu El Fenn, naprzeciw Kutubijji, a potem pięć minut pieszo do straganów z kolacją; następnego dnia suki na północ od placu, pałac Bahia, medresa Ben Youssef i Ogród Majorelle, do którego bilety kupuje się wyłącznie online.

Kierowca odbiera podróżnych rano 3. dnia. Przy zaledwie dwóch nocach w Marrakeszu Sabaro radzi rezerwować zwiedzanie z wyprzedzeniem i zostawić koniec dnia na basen na dachu.

Dzień 3: przełęcz Tizi n'Tichka i Ajt Bin Haddu

Droga krajowa przecina Atlas Wysoki na przełęczy Tizi n'Tichka, na wysokości 2 260 m, najwyższej przełęczy drogowej Maroka. Z Marrakeszu do Warzazatu jest 194 km, około 3 h 45 min bez postojów; z przystankami na zdjęcia i obiadem zajmuje to cały dzień.

Ajt Bin Haddu, około trzydziestu kilometrów przed Warzazatem, to główny punkt zwiedzania tego dnia. Ten ksar (ufortyfikowana wioska z suszonej gliny) jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO (Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) od 1987 roku. Przechodzi się przez koryto wadi u stóp wioski, a potem wspina uliczkami do ufortyfikowanego spichlerza na szczycie, skąd otwiera się widok na dolinę. Wystarczą dwie godziny; najpiękniejsze jest światło późnego popołudnia.

Dla tych, którym nie przeszkadzają długie dni, istnieje wariant, który na przełęczy zjeżdża z drogi krajowej i prowadzi przez Telouet, gdzie kasba rodu Glaoui zachowała salony z zellige (mozaiką ceramiczną) i stropy z drewna cedrowego, a potem doliną Ounila do Ajt Bin Haddu. Wypełnia on cały dzień i opóźnia przyjazd.

Wieczorem przejeżdża się przez Warzazat i dociera do Skoury, około czterdziestu kilometrów na wschód, czyli mniej więcej 45 minut dłużej.

Dzień 4: dzień w Skourze

Dar Ahlam to dom z 14 pokojami i apartamentami w kasbie w gaju palmowym, bez recepcji i bez stałego menu: każdy posiłek podawany jest w innym miejscu. Dwie noce tej podróży odpowiadają najkrótszej ofercie domu, La Kasbah, skupionej na samym domu, jego ogrodach, hammamie i warsztatach.

Gaj palmowy w Skourze zajmuje prawie 25 km² i należy do uznanego przez UNESCO rezerwatu biosfery oaz południowego Maroka. XVII-wieczną kasbę Amridil, którą przedstawiano na dawnych banknotach 50-dirhamowych, można częściowo zwiedzać jako muzeum. Oazę przemierza się pieszo lub rowerem, z przewodnikiem, by się nie zgubić. Warzazat, miasto filmu, z Muzeum Kina i kasbą Taourirt, leży 45 minut dalej – dla tych, którzy wolą pół dnia w mieście.

Dzień 5: szlakiem kasb do wąwozu Dadesu

To krótki etap. Ze Skoury do Boumalne Dadès droga liczy około 86 km, nieco ponad 1 h 30 min. Prowadzi przez Kalaat M'Gouna, miasto róż: kwitnie tam róża damasceńska w kwietniu i maju, a każdej wiosny Międzynarodowe Targi Róży Perfumiarskiej świętują zbiory.

W Boumalne droga R704 pnie się na północ, w głąb wąwozu, między urwiskami sięgającymi około 500 m. Jej serpentyny oglądane z góry to najbardziej znany widok doliny. Popołudnie pozostaje wolne na spacer z lokalnym przewodnikiem do „małpich palców” w Tamlalt, zaokrąglonych formacji skalnych w pobliskim kanionie.

Ten pomysł nie ustala hotelu na noc w dolinie Dadesu: strona poświęcona dolinom Dadesu i Todry przedstawia małe domy z wyboru Sabaro w wąwozach. To noc na trasie, w skromniejszym miejscu niż Dar Ahlam.

Dzień 6: Todra, potem wydmy

To najdłuższy etap: około 235 km i 4 h 20 min jazdy z wąwozu Dadesu do Merzougi, nie licząc postojów. Sabaro radzi wyruszyć wcześnie.

W Tinghirze, w połowie drogi, objazd o długości około piętnastu kilometrów prowadzi do wąwozu Todry. Zwiedza się go pieszo: dolina zwęża się w wąski kanion między urwiskami wysokimi na prawie 300 m, a po urządzonym odcinku można spacerować godzinę bez przewodnika. Droga prowadzi następnie na wschód, do Tafilaletu.

Do obozu dociera się z punktu zbiórki w Merzoudze, przed krajowym muzeum samochodów 4x4 (terenowych z napędem na cztery koła): stamtąd 15–20 minut samochodem 4x4 lub około 40 minut na dromaderze. Obóz prosi o przybycie przed zachodem słońca. Zameldowanie zaczyna się o 15:00 od września do maja, a najpóźniejsza godzina przyjazdu waha się od 16:30 we wrześniu i październiku do 19:00 w lipcu i sierpniu, czasu lokalnego. To ona wyznacza godzinę porannego wyjazdu.

Merzouga Luxury Desert Camps rozstawia swoje namioty khaima (duże namioty berberyjskie) wśród wydm Erg Chebbi: każdy ma 35 m², mieści najwyżej trzy osoby, ma taras z widokiem na wydmy i prywatną łazienkę. Kolacja i śniadanie są wliczone.

Dzień 7: dzień w Erg Chebbi

Erg Chebbi ciągnie się na długości około 22 km i szerokości 5 km, a jego wydmy wznoszą się do 150 m. Dzień na pustyni przeżywa się na jego obu krańcach:

• o świcie wchodzi się na wydmę w pobliżu obozu, by zobaczyć wschód słońca;
• w środku dnia opuszcza się erg: Rissani, około 40 km dalej, kolebka dynastii Alawitów, ma targ we wtorki, czwartki i niedziele; Khamlia, kilka kilometrów dalej, to wioska gnawa, w której gra się muzykę tego bractwa;
• późnym popołudniem wycieczka ujęta w tym pomyśle: 4 godziny samochodem 4x4 z anglojęzycznym kierowcą, w tym godzinna przejażdżka na wielbłądzie, na zachód słońca nad wydmami. Jest też wersja o wschodzie słońca, z odbiorem z miejsca noclegu.

Pozostałe atrakcje obozu są płatne osobno: sandboarding, quady i buggy albo prywatna kolacja pod gwiazdami.

Dzień 8: powrót

Obóz zwalnia namioty o 11:00 czasu lokalnego. Trzy sposoby powrotu:

• drogą do Marrakeszu, około dziesięciu godzin jazdy: cały dzień, z wczesnym wyjazdem;
• samolotem z Errachidii, około 2 h drogi, z lotniska obsługiwanego przez Royal Air Maroc: dni lotów wybiera się przy rezerwacji podróży, a one wyznaczają godzinę wyjazdu z obozu;
• przez Fez, około dziewięciu godzin jazdy od obozu, by kontynuować podróż na północy.

By nie kończyć dniem w drodze, można dodać noc w kasbie u stóp ergu. To połączenie, które Sabaro poleca na stronie o Merzoudze: jedna noc w obozie, jedna w kasbie i wypoczęty powrót.

Dla kogo i kiedy jechać

Ta podróż jest odpowiednia dla par i rodzin ze starszymi dziećmi, pod warunkiem że zaakceptują trzy dni w samochodzie. W obozie dzieci poniżej 5 lat nocują bezpłatnie, dzieci w wieku 5–12 lat płacą dopłatę, a od 13 lat obowiązuje cena dla dorosłych. Namiot mieści najwyżej trzy osoby: czteroosobowa rodzina bierze dwa.

Sezon trwa od marca do maja, a potem od października do listopada. Lato jest bardzo gorące: w Errachidii średnia temperatura maksymalna sięga w lipcu 39,5 °C. Zimą dni pozostają łagodne, ale noce wśród wydm są bardzo zimne. W każdym sezonie w bagażu powinny się znaleźć ciepła kurtka, kapelusz, ubrania z długim rękawem i pełne buty.

Od 20 września 2026 roku w Maroku przez cały rok obowiązuje czas GMT, czyli zimą 1 godz. mniej niż w Warszawie, latem 2 godz. mniej.