# Dar Ahlam

Dom z 14 pokojami i apartamentami w kasbie w gaju palmowym Skoura, na południe od Atlasu, bez recepcji i stałego menu, z obozem na wydmach w pobliżu Iriki. Dla par i rodzin, które chcą poznać Wielkie Południe Maroka w rytmie prywatnego domu, przez dwie do pięciu nocy lub dłużej.

Source : https://sabaro-travel.com/pl/hotele/dar-ahlam/

## Dom bez recepcji

Dar Ahlam („dom marzeń” po arabsku) został otwarty w 2002 roku z inicjatywy Thierry’ego Teyssiera. Zajmuje kasbę – ufortyfikowany gliniany dom południowego Maroka – w obrębie jej murów i ogrodów, w duarze (osadzie) Oulad Cheik Ali w Skourze. Jego 14 pokoi i apartamentów dzieli się na dwie grupy: siedem „dyskretnych schronień” i siedem pokoi otwartych na przyrodę.

Zasada domu jest prosta: bez recepcji, bez klucza, bez narzuconych godzin i bez restauracji. Od otwarcia nie ma stałego menu; posiłki podawane są każdego dnia w innym miejscu, pod drzewem albo przy świecach. Kuchnia opiera się głównie na warzywach, w większości uprawianych w gaju palmowym.

Codzienność wypełnia zespół, który dom nazywa „motylami”: poszukiwanie skarbów ukrytych w murach, warsztaty z suszonych kwiatów, cyjanotypii (niebieskiej odbitki fotograficznej uzyskiwanej w słońcu) lub modelowania w glinie, sesja portretowa w dawnym stylu, opowieści Hannane, noc pod gwiazdami.

Do odpoczynku służą hammam i zacieniony basen, który dom nazywa „L’Eau de VIE”.

## Gaj palmowy Skoura

Skoura leży około 40 km od Warzazatu. Jej oaza zajmuje blisko 25 km², nawadniana przez rzeki Dades i Hajjaj oraz dawną sieć kanałów; należy do Rezerwatu Biosfery Oaz Południowego Maroka uznanego przez UNESCO (Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury).

W gaju palmowym warto zobaczyć XVII-wieczną kasbę Amridil, jedną z najlepiej zachowanych w Maroku, która widniała na dawnych banknotach 50-dirhamowych i częściowo można ją zwiedzać jako muzeum, z tarasem nad palmami. Oazę najlepiej przemierzać pieszo lub rowerem, najlepiej z przewodnikiem, aby się nie zgubić.

Dom otworzył w gaju palmowym kilka miejsc:

- **Food Lab**, ogród warzywny o powierzchni 2 000 m² podzielony na około trzydzieści działek (warzywa, rośliny aromatyczne i lecznicze), dziesięć minut spacerem, gdzie próbuje się grillowanych warzyw, uczy robić *sfenj* (marokańskie pączki) i poznaje suszenie i fermentację;
- **Dom Chleba**, gdzie chleb jest codziennie wyrabiany ręcznie i pieczony w tradycyjnym piecu;
- **Dom Nieba**, ścieżka poświęcona pszczołom i miodowi, zaprojektowana z artystą Olivierem Darné;
- **Dom Ziemi**, gdzie kształtuje się glinę zgodnie z garncarską tradycją doliny;
- **Muusiiqaa**, studio nagraniowe i muzyczne otwarte we wrześniu 2026 roku, którego pierwszym artystą rezydentem jest Guillaume Sorge.

## Dwie, trzy, cztery lub pięć nocy

Dom proponuje cztery długości pobytu, a każda poszerza krąg wokół kasby.

- **La Kasbah (2 noce)**: dom, jego ogrody, hammam i warsztaty.
- **L’Oasis (3 noce)**: gaj palmowy oraz domy chleba, nieba i ziemi, z Food Labem.
- **Les Vallées (4 noce)**: wypady w Atlas. Wiosną, między kwietniem a majem, dolina Dadesu pokrywa się tysiącami pąków róż, które można destylować na wodę lub olejek różany; pod koniec zimy kwitną migdałowce. Wędruje się lub wspina wokół Taghii, górskiego obszaru zamieszkanego przez społeczności amazigskie (berberyjskie), przechodzi przez kanion Sidi Flah, oazę, w której kilka rodzin uprawia ziemię, i urządza piknik nad wodą.
- **Le Grand Sud (5 nocy i więcej)**: podróż objazdowa, z jedną nocą w obozie na wydmach w pobliżu Iriki.

Nasza ocena: dwie noce wystarczą, by zrozumieć dom, ale oddalenie Skoury przemawia za trzema lub czterema; Le Grand Sud jest dla tych, którzy mają tydzień.

## Obóz na wydmach i Wielkie Południe

Obóz to schronienie w stylu koczowniczym w okolicy Iriki, dawnego słonego jeziora otoczonego wydmami. Wieczór trwa od ceremonii parzenia herbaty do kolacji przy ognisku. W najgorętszych miesiącach dom przenosi obóz na przedgórze Atlasu, gdzie jest chłodniej.

Jezioro Iriki leży w Parku Narodowym Iriqui, utworzonym w 1994 roku, który zajmuje około 123 000 hektarów między doliną Draa a Antyatlasem, w prowincjach Zagora i Tata. Jezioro to słona niecka, która napełnia się tylko po rzadkich deszczach i wtedy przyciąga ptaki wędrowne.

Le Grand Sud obejmuje też dwie dłuższe podróże. „Route de mémoire” podąża śladem Amazigów od wybrzeża Atlantyku po skraj Sahary, w pięciu etapach, z limitem 50 par rocznie. Wioska Tizkmoudine, około 3 godzin 30 minut jazdy od kasby, to ksar (ufortyfikowana wioska) opuszczony od około pięćdziesięciu lat, który jego mieszkańcy przywracają do życia; śpi się tam przy świetle latarni, obok pieca na drewno. Dom przedstawia go jako pierwszy projekt swojego programu „700 000 godzin Impact”.

## Opinia Sabaro

**Dla kogo**: dla par, które chcą poznać Wielkie Południe z obsługą szytą na miarę; dla rodzin, ponieważ dzieci są mile widziane i mają ogrodzony ogród do zabawy; dla podróżujących z psem.

**Mocne strony**: dom z 14 pokojami, w którym nic nie jest ustalone z góry; posiłki każdego dnia w innym miejscu; gaj palmowy, doliny Atlasu i pustynia z jednej bazy; ocena 4,8/5 na Tripadvisorze na podstawie 275 opinii.

**Warto wiedzieć**: powierzchnie pokoi nie są publikowane; dom nie wymienia żadnego certyfikatu; dokładna zawartość każdej formuły (co jest wliczone) nie jest opisana na jego stronie.

## Najczęściej zadawane pytania

### Jak dotrzeć do Dar Ahlam?

Skoura leży około 40 km od Warzazatu, którego lotnisko (OZZ) jest najbliższe. Z Marrakeszu droga prowadzi przez przełęcz Tizi n’Tichka: 194 km i około 3 godzin 45 minut do Warzazatu, a potem około czterdziestu kilometrów do Skoury.

### Czy można przyjechać z psem?

Tak: dom informuje, że dzieci są mile widziane, a psy również, z wydzielonym dla nich trawnikiem.

### Jakie długości pobytu są proponowane?

Cztery formuły: La Kasbah (2 noce), L’oasis (3 noce), Les Vallées (4 noce) i Le Grand Sud (5 nocy i więcej), ta ostatnia w formie podróży objazdowej z jedną nocą w obozie na wydmach w pobliżu Iriki.

### Kiedy można zobaczyć kwitnące róże i migdałowce?

Róże kwitną między kwietniem a majem u stóp Atlasu Wysokiego; migdałowce kwitną pod koniec zimy.